Strona domowa Sołectwa Gałdowo


Nazwa Gałdowo po raz pierwszy pojawiła się w przywileju lokacyjnym wydanym przez kapitułę biskupa Pomezanii w 1312 r. Wtedy to zasadźca - sołtys Jahann (Jan) - założył na prawie chełmińskim niemiecką wieś Goldau, której obszar wynosił 74 łany (1250 ha) gruntów oraz lasy.

Jeszcze dwukrotnie, 19 maja 1377 r. i w 1401 r., kapituła wystawiła sołtysowi i mieszkańcom wsi nowe przywileje lokacyjne. Na ich podstawie sołtys otrzymał pół morgi ziemi i mógł prowadzić woloną od czynszu dziedziczną karczmę.

XV wiek był niezwykle ważny dla wsi. Wtedy została zbudowana droga z Jędrychowa do Gałdowa , a później jej odgałęzienie w kierunku Ząbrowa.

Po 1525 roku książę Prus Albrecht Hohenzollern nadał wsie: Gałdowo, Łęgowo, Jędrychowo i Trupel (wraz z 29 innymi wioskami wchodzącymi w skład dóbr szymbarskich) biskupowi Erhardtowi von Quies, a po jego śmierci całość dóbr otrzymał biskup Sambii Georg Von Polentz. Od tego czasu chłopi gałdowscy byli lennymi właścicieli dóbr i zobowiązani byli do prac pańszczyźnianych. Zostali z nich zwolnieni dopiero po reformie z 1821 r., płacili jednak czynsz mieszkającemu w Insterburgu (Prusy Wschodnie) grafowi Livoniusowi, który kupił majątek gałdowski od Polentzów.

W roku 1914, po śmierci ostatniego Livoniusa, dobra Gałdowo odziedziczył jego wnuk Edelman. Od niego w roku 1919 majątek kupił Max Schmidt. W roku 1928 Gałdowo i 300 ha gruntów nabył Eugen Kruger, reszta gruntów w ilości 1260 ha została rozparcelowana i zasiedlona.

Przed rokiem 1939 w Gałdowie w 122 domach mieszkało 615 mieszkańców: 62 domy należały do chłopów, 60 do robotników i rzemieślników. We wsi było wtedy dwóch kowali, stelmach, krawiec, szewc, siodlarz, kamieniarz, dwóch murarzy, mleczarz, fryzjer, rzeźnik i ceglarz. Chłopi zajmowali się głównie uprawą żyta, pszenicy i buraków cukrowych oraz hodowlą bydła i trzody chlewnej.

Po wojnie wieś zaludniona została przez osadników z różnych stron.